وضعیت جوامع و کسب و کار ها بعد از شیوع کرونا

با آمدن ویروس کرونا اپیدمی آن در کل جهان، بار دیگر تاریخ به ما ثابت کرد، که همانطور در گذشته ها بیماری ها شیوع می‌یافتند و بر زندگی مردم تاثیر می گذاشتند، هم اکنون نیز می توانند و مطمئنا در آینده نیز، این مشکل به وجود می آید و هیچگاه حل نخواهد شد.

اما حتی اگر نتوانیم از بروز و شیوع ویروس ها جلوگیری کنیم، باید خود برای آن، آماده کنمی و تاثیرات مخرب ویروس ها را در زندگی و جامعه، کاهش دهیم. متاسفانه، ویروس کرونا علاوه بر بدن انسان ها، اقتتصاد جهانی را نیز هدف گرفته و بر آن، تاثیرات مخربی به جا گذاشته است. به نظر می رسد هیچ کشوری از هدف مرگبار این ویروس، در امان نمانده است.

ترس از بیماری، در همه دوران ها قابل مشاهده است. متاسفانه، بیماری های مربوط به آنفولانزا،در دوره های 10 تا 50 ساله، تغییر سبک می دهند و با نوع دیگری به بازار انسانی در دنیا، وارد می شوند. از سالیان دور تاکنون، برای این خانواده کشنده آنفولانزا، همچنان درمانی یافت نشده و هر دوره ای یک اپیدمی با مرگ و میر های بالا، در اثر این بیماری به وجود می آید.

امروزه، افزایش ناگهانی جمعیت دنیا و زندگی در زندگی حیوانات، نقل و انتقال این ویروس ها را بسیار آسان تر و بیشتر و سریع تر کرده است. ازآنجایی که هنوز اقدامات و واکسن های موثری ساخته نشده، تنها کاری که از ما انسان ها بر میاید، اسن است که تا جای ممکن پیشگیری کنیم و در صورتی که به بیماری مبتلا شدیم، از آن عبرت بگیریم و رفتار های خود را اصلاح نماییم.

هم اکنون که در میانه یک اپیدمی قرار داریم،ارزیابی اقتصادی و اجتماعی جوامع، کاری بسیار دشوار می باشد.درست اس که این جوامع در گذشته اپیدمی های زیادی را تجربه کرده اند، ولی در آن زمان ها به دلیل نبود تکنولوژی و سواد کافی، به طور دقیق این ابعاد، بررسی نشده است. ولی مطالعات نشان می دهد که بعد یک اپیدمی، مردم تمایل داشتند که کمتر دارایی های خود را خرج کنند و بیشتر به فکر پس انداز بودند.در نتیجه، رشد اقتصادی کاهش می یابد.متاسفانه پس انداز کردن و نبود سرمایه گذاری، بازدهی بسیار منفی در اقتصاد به جا می گذارد. نه تنها این اپیدمی اقتصاد را تخریب کرده، بلکه باعث بیکاری هزاران نفر و فقر شدیدتر نیز شده است. این بیماری، به کلی شیوه داد و ستد امروزی و رفتار مصرف کنندگان را نیز تغییر داده است.

در سطح دیگر، به نظر می رسد ما آمادگی لازم برای دفع شیوع یک بیماری نداریم، زیرا هر آنچه در زندگی روزمره خود استفاده میکنیمف مانند غذا،دارو،لوازم بهداشتی و … از صادرات و واردات به دست می آید و به نوعی متکی به اقتصاد هستیم و به آن نیاز داریم. ما مانند مردم قدیم نیستیم،زیرا آنها مردمانی مستقل بودند که نیاز ها و مایحتاج های خود را، تولید میکردند و به شخص یا نهاد دیگری وابسته نبودند.به نظر میرسد که جوامع، قدم های محدود و کندی را در آماده سازی برمیدارد.آنها بیشتر به فکر کارآیی هستند تا ایمنی. آنهایی که اقتصاد قوی تر و تکنولوژی پیشرفته تری داشتند،از نردبان های اقتصادی بالا تر میروند. در نتیجه پیشرفته تر و ثروت بیشتری به دست می آورند. اما کشور های ضعیف، فقیر تر می شوند و آنگاه معضل فقر و بیکاری در جوامع به اوج خود می رسد.

 

 

 

 

 

شیوع ویروس کرونا، بسیار یاز مشاغل را تعطیل کرده است و اقتصاد را با چالش های فراوانی روبرو کرده است.این چالش ها، اکثرا مربوط به خرده فروش ها و برند های تجاری ست که با مشکلات ایمنی و بهداشت، تقاضای مصرف کنندگان، بازاریابی، گردش پول، نیروی کار و … روبرو هستند. با اینحال، موفقیت در این چالش ها، آینده امدوارکننده یا اصلا بهر بگوییم، آینده را تضمین نمی کنند. دلیل این امر بسیار واضح است: هرگاه از یک اپیدمی عبور می کنیم، دیگرم مردمان قبل آن همه گیری نیستیم و بسیار تفاوت داریم.رفتار ها و خواسته های ما، به طور کلی تغییر می کند و دنیا باید خود را برای نیاز های دیگر، آماده کند.بسیاری از بازار ها مخصوصا گردشگری،دیگر وجود ندارند. سازمان ها، دیگر کار هایی که در این دوره مهم بوده است، به تعویق انداخته اند و شرکت ها رو به استخدام های نامحدود آورده اند. در آن زمان، ارتباطات آنلاین و کسب و کار های اینترنتی بسیار اوج میگیرد.

از آنجایی که اپیدمی ها در زندگی ما تکرار می شود، احتمالا در آینده ای نه چندان نزدیک، شاهد یک اپیدمی دیگر خواهیم بود. همه ما به وضوح مشاهده کردیم، که اپیدمی کنونی، چه تاثیری عظیمی بر زندگی ما گذاشته است.کشور ها مرز های خودشان را بسته اند، رفت و آمد ها را محدود کرده اند و حتی برای چندین هفته شهروندان خود را در قرنطینه خانگی نگه داشته اند. این اتفاق بسیار نادر است، زیرا همه ما به آزادی و رهایی عادت کرده بودیم ولی حالا تصور کنید، شما حتی برای بیرون رفتن نیز جریمه می شوید! اگرچه اکثریت از این قوانین پیروی می کنند و به نوعی برای سلامت خود و هم شهریانش، ارزش قائل می شوند.اما باید دید که این موضوع، می تواند بر دیدگاه ها، تاثیر بگذارد؟

همچنین ما باید این مسئله را در نظر بگیریم که این محدودیت ها، فقط به زمان حال ما مربوط می شود و وقتی این اپیدمی از بین رفت و تمامی سیستم ها در جای خود قرار گرفته اند، دیگر این محدودیت ها ارزشی ندارند. اما برخی دولت ها ممکن است از ای موضوع سو استفاده کنند و فشار خود و محدودیت ها را نه تنها از مردم خود برندارند، بلکه آن را افزایش دهند و به نوعی حکومت نظامی تبدیل کنند. درنتیجه سیستم های دموکرات، به خطر می افتد.بدترین نمونه ها را میتوان ممنوعیت استفاده از کلمه تاج در ترکمنستان (کرونا به معنی تاج می باشد) یا حکم نامحدود به ویکتور اوربان برای حکومت در مجارستان، نام برد.

همانطور که قبلا گفته ایم، مردم در خانه هایشان قرنطینه شده اند و هر روز اخبار درباره این دشمن خارجی نامرئی را دنبال می کنند. ما به دلیل غریزه ی محافظت از عزیزان خود، تن به چنین محدودیت هایی می دهیم. برخی از افراد، به دلیل از دست دادن کار و آزادی و یا قرار گرفتن در کنار شخص آلودهّ بسیار احساس فشار می کنند و اچدچار انواع و اقسام بیماری ها روانشناختی و روانشناسی شده اند.افاردی که در کادر درمان یا داروخانه نیز کار می کنند، باید روز های طولانی و کار های بی پایان را تحمل کنند. علاوه بر این، مردم بسیاری از شغل های خود را از دست داده اند که از زمان رکود اقتصادی در سال 1929 میلادی، چنین چیزی در تاریخ مشاهده نشده است. بیشتر کسانی که شغل های خود را از دست داده اند، در زمره کسانی قرار میگیرند که نیاز به حضور فیزیکی مشتری داشتند.(ماننده مغازه داری،گردشگری، رستوران داری) زیرا تقاضا برای خدمات متوقف شده است و اکثر این صنف را، جوانان تشکیل می دهند. تجربه نشان می دهد وقتی شخصی از بازار کار بیرون آمده باشد، دوباره به آن وارد شدن، بسیار مشکل و دشوار است زیرا رقیب های زیادی وجود دارد.

کارشناسان معتقدند که تمامی کشورها، باید تلاش کنند تا اقتصاد خود را تحریک کنند و در این صورت، می توانند زیر ساخت های خود را حفظ کنند و پس از اپیدمی کرونا، شهروندان خود را آماده کار نگه داشته باشند. برای از دست نرفتن اقتصاد، مردم نه تنها به شغل و درآمد خود احتیاج دارند، بلکه آنها به لوازم و مایحتاج های ضروری نیز، نیازمند هستند. اگر زیر ساخت وجود نداشته باشد، آنگاه شما رفتار های بسیار نامتعارفی را از مردم مشاهده می کنید.( مانند دعوا،تهمت، دزدی کردن)کشور ها برای جلوگیری از چنین رفتار ها، رویکرد های متفاوتی را در پیش گرفته اند.برخی از آنها که قدرت مالی بالا تری داشتند، از صاحبان مشاغل حمایت کردند و آنان که قدرت مالی کمتری داشتند، نتوانستند آنگونه از شهروندان خود حمایت کنند و اینگونه جامعه و اقتصاد آنها، به کلی دچار تغییرات و تخریب شده است.

فاصله اجتماعی، برای ما انسان ها که ذاتا، موجودات اجتماعی هستیم، یک نوع معضل به حساب می آید. متاسفانه نداشتن ارتباطات، سبب برانگیختن مسائل رواشناسی می شود و ما اغلب شاهد افزایش خشونت های خانوادگی، قتل و دزدی ، افسردگی و خود کشی هستیم.البته، نباید رفتار های مثبت را نادیده بگیریم.به عنوان مثال، مردم سعی می کنند بیشتر کتاب بخوانند، آشپزی کنند یا بازی های فکری و معما انجام دهند.غذاهای سالم بیشتر می خورند و نکات بهداشتی را رعایت می کنند.همچنین، زباله های بیشتری مورد بازیافت قرار می گیرند و  برخی مردم، به رستاها میروند.درنتیجه، از چرخه زندگی سالم تری، برخوردار می شوند.

پیامد دیگر،  استفاده شدید از اینترنت و رسانه های اجتماعی ست. انسان هایی احساس تنهایی می کنند، تمایل بیشتری به استفاده از اینترنت دارند.ولی رسانه های اجتماعی، ممکن است وضعیت بدتری را با اشتراک گذاری های نامناسب، برای فرد به وجود بیاورند. آنها ممکن است از تعامل های بدنی نیز اجتناب کنند و دچار بیماری جسمی بشوند.با اینحال، در دوارن همه گیری، بیشتر کسب و کار ها و خدمات، از طریق اینترنت، به مردم ارائه می شوند و مردم مایحتاج های اصلی خود را از اینترنت تهیه می کنند.

شیوع ویروس کرونا می تواند باعث ورشکستگی بسیاری از برند های تجاری شود: زیرا مصرف کنندگان در خانه می مانند و شاخص اقتصاد، افت می کند. حتی شرکت های مشهور نیز، تحت فشار مالی بسیار زیادی قرار دارند. علاوه بر این، صنعت گردشگری، به پایین ترین شاخص خود رسیده است و آژانس های مسافربری زیادی دچار ورشکستگی شده اند. در اینجا، هتل ها نیز بی نصیب نمی مانند و احتمالا فرودگاه ها خلوت ترین پرواز های خود را در تاریخ بشریت، تجربه خواهند کرد. نمایشگاه ها، کنفرانس ها،رویداد های ورزشی، گالری ها، موزه ها و بسیاری از مشاغل از این قبیل، از کار افتاده اند. تصور کنید، اکثر این مشاغل، با آمدن گردشگران و چرخش پول در گردشگری، درآمد زایی می کردند ولی هم اکنون، به سختی پرواز مستقیم به کشوری، پیدا می کنید. علاوه بر این، باید نگران مسائل بهداشتی در کشور مقصد باشید. مشخصا، کسی نمی خواهد پول هایی که برایش مانده، در این اوضاع، خرج سفر بکند.

جدا از این ها، آرایشگاه ها، سالن های بدنسازی،تاکسی ها و .. نیز در بن بست اقتصادی قرار گرفته اند. سوالات زیادی پیرامون این مسئله به وجود آمد، که چرا هیچ نهادی برای چنین واقعه، آماده نبوده است؟ چرا هیچ پیشگیری در این باره رعایت نشده است؟ چگونه آنها می توانند با یکدیگر رقابت داشته باشند وقتی حتی هیچ مصرف کننده ای ندارند؟ و مهم ترین سوال: پس از پایان اپیدمی، چگونه اقتصاد جهانی، می تواند به روال گذشته اش برگردد؟ چین، یکی از کشور هایی که دارد از وضعیت پیش آمده استفاده می کند و زیرساخت ها و فناوری های اروپا را می خرد.

 

در حالی که برخی مشاغل در تلاش هستند تا خود را ارتقا ببخشند، برخی مشاغل دیگر به سادگی در حال رونق گرفتن هستند.این موضوع، برای تعدای از مشاغل اینترنتی مانند سرگرمی های آنلاین، خرید غذذ=ا، خرید کالا به صورت آنلاین و خدمات از راه دور، صدق می کند.متاسافنه یا خوشبختانه به دلیل قرنطینه خانگی، مصرف بسیار بالا تر رفته و اکثر مصرف کنندگان تقاضای تنقلات،الکل و مواد شونده را دارند.سایر صنایع که در این دوران به شدت سود کرده اند، انواع کارخانه های داروسازی و ویتامین و انواع طب های مختلف با تولید بیشتر گیاهان دارویی، همراه می باشد.با اینحال، درسی که شیوع کووید 19 به ما یاد داد، این است که ورق ها به سرعت برمیگردند و محصولاتی که به زور تولید می شدند، به فروش بی سابقه ای در دوران خود رسیده اند.بازار ها به راحتی می توانند عوض بشوند و افسار را به دست گروه دیگری بسپارند. همه ی ما به صورت ناآگاهانه، ایفاگر نقش خودمان چه به صورت تولید کننده و چه به صورت مصرف کننده، هستیم در حالیکه متاسفانه، سناریو دست ما نیست.

بر اساس تجربیات گذشته، همه ما به صورت ناخودآگاه، محتاط تر و محافظانه کار تر شدیم.ما منابع خود را ذخیره می کنیم تا در صورت بروز هرگونه مشکل، خود را برای آن آماده کرده باشیم.کشور ها نیز در حال ذخیره دارو و غذا هستند یا به صورت کشت های محلی و تولیدات داخلی، به صنعتشان رونق می بخشند.شرکت های دیگر نیز در زنجیره تامین خود، تعلل ایجاد کرده اند.بنابراین به احتمال زیاد پس از پایان همه گیری، آنها نیرو و کارخانه های خود را به نزدیکی اقامتگاهشان منتقل می کنند. علاوه بر این، مقامات اعلام کردند که ورود انسان های دیگر به کشور های مختلف به طور آشکارا مسئله ای جدی و خطرناک است زیرا ممکن است مسافران یا کارگران و مهاجران، ناقل ویروس باشند.بر این اساس، پرواز های بین المللی با کساد بسیاری روبرو خواهد شد و 70 درصد شرکت های هواپیمایی بزرگ، با خطر ورشکستگی مواجهه خواهند شد.همه این ها، سبب ملی شدن کشور ها یا به اصطلاح نزدیک تر”مستقل شدن کشورها” می شود و روند جهانی شدن، سقوط 1یدا می کند. این می تواند احتمالی خطرناک باشد، زیرا تعامل با دیگر کشور ها و تامین برخی نیاز ها، می تواند بسیار اقتصاد ها و کسب و کار ها را رونق ببخشد.

چالش دیگری که صنعت را دچار مشکل کرده است، افزایش دلالان  بازار می باشد. دلال ها، درحالیکه کالایی را به قیمت خرید می خرند و بسیار بالاتر به مردم، می فروشند. این سبب فقطژر بسیاری از افراد می شود و قدرت خرید مردم پایین تر می آید.علاوه بر این، احتکار مواد مورد نیاز جامعه، به افزایش قیمت کمک می کند و علاوه بر آن،یکری نیاز های بسیار ضروری جامعه را دو چندان می کند و اگر مسئله در مورد احتکار دارو باشد،مرگ و میر گروه های مختلف بیماری ها مانند دیابت یا پارکینسون، به شدت افزایش می یابد.این کار انسانی نیست و اگر دولت مرد ها نتوانند آن را کنترل کنند، به فاجعه ای اقتصادی و انسانی منجر می شود.

همچنین، به دلیل تقاضای بیشتر انواع محصولات بهداشتی و ..، شکایت ها از شرکت ها و برند ها نیز به طرز بی سابقه ای افزایش یافته و در حالیکه پزشکان و کادر درمان بسیار زحمت می کشند، دادستان ها و وکیل ها، در حال حل پرونده ها و کسب درآمد از صاحبان خود هستند.این را نیز باید درنظر گرفت که خشونت های خیابانی و خانگی به شدت افزایش پیدا کرده و وکیل هایی که پرونده طلاق و پزشک قانونی در دست میگیرند، به طور فزاینده ای در حال کسب درآمد هستند. مشاغل سخت تر مروبط به خودرو ها مانند مکانیک یا صافکاری، به دلیل استفاده بسیار کمتر از خودرو و کاهش تصادفات، بازارشان کساد شده است.ازین قاعده، راننده های تاکسی و اتوبوس را نیز نباید کنار گذاشت.

یک سری کسب و کار ها ممکن است در طی شیوع این ویروس، به وجود بیاید.به دلیل بیشتر ماندن در خانه، برخی افراد قادر به کشف برخی استعداد های جالب و جدید شده اند که از آن راه، به درآمد های کلانی رسیده اند.در آینده، آنها می توانند با رفتن به شرکت ها و کارخانه های مشهور و برند، استعداد خودشان را نشان دهند و سرمایه گذار ها، روی آنها سرمایه گذاری کنند.البته جنبه های منفی را از یاد نبرید.شیوع کووید 19، باعث ماندن و کور شدن بسیاری از استعداد های نهفته نیز گردیده است.

 

چالش بزرگتری که برخی افراد نگران آن هستند، محل کار ما می باشد.محققان بر این باورند که پس از پایان اپیدمی، رفتارهای ما به طور کلی تغییر خواهد کر معاشرت، نحوه یادگیری، برقرای ارتباط و محل کار، مطمئنا دست خوش تغییرات بسیار مشهود، می گردد. همچنین، رضایت مشتری، رفاه کلی و مشارکت ها به طور کلی تغییر می یابد. برای مثال، استخدام های شرکتی دیگر به صورت حضوری نخواهد بود و با شما با وبکم، تماس خواهند گرفت و احتمال زیاد، دوران کارآموزی خود را نیز باید آنلاین بگذارنید و اگر شرکت دیگر خیلی بخواهد محتاطانه عمل کند، به شما می گوید که در خانه تان بمانید و کار های شرکت را انجام بدهید! این مسئله هم اکنون در برخی برند ها در حال اجراست و بسیاری از کارکنان آنها در خانه های خود، مشغول به کار هستند!

نقش زنان را در این عرصه مهم، نباید نادیده گرفت. شیوع کووید 19، اگرچه خاطره ای تلخ و دورانی بسیار ناخوش برای ماست، اما این موضوع، سبب بیشتر دیده شدن زنان در عرصه های مختلف شده است و آنها بلاخره توانستند صلاحیت خود را، به مردم نشان بدهند. مخصوصا آنها در عرصه پزشکی، بسیار خوش درخشیدند و خدمات شایانی به تمام ما مردم جهان کرده اند. هرچند، زحمات کادر درمان چه مرد و زن، قابل انکار نیست . چه بسا مردان و زنان جنگجویی در این شرایط پر خطر،زیبا جنگیدند و دیگر میان ما نیستند.جهان هرگز فداکاری آنها را فراموش نخواهد کرد.